عجیب نیست گاهی

یک زن

با حلقه پرنگینی در دست چپش ساعتها جلوی آینه بنشیند

و به تنهاییهایش فکر کند

عجیب نیست

در آستانه پله های بلند

ناگاه بایستد

و از شدت انزجارش از آدمها در جایش میخکوب شود

عجیب نیست گاهی

میان خنده های بلند به اشک بنشیند

زن ها عجیب نیستند

زن ها همین اند عشق من

این روزها سخت نمیگذرد

اما

هر لحظه هزار بار می میرم

من کرگدن شده ام

این فاجعه نیست

فقط یک جهش ژنتیکی ساده است در برابر دردها

شادم اتفاق های خوب رو در حال رویدادند بهار را بر سرم می گذارم که قلبم جوانه زده می آیی زیبا تر می شوم می مانی تر ترینانه می شوم می خندانی ام ترانه می شوم می بخشی ام از شادی می میرم

دو سال هست که در عذاب دائمم. سرطانی به ریشه زندگیم تیشه میزد و له کرد هر چه احساس داشتم. سرطان داره خوب میشه و تقریبا آخرین روزهای درمانم رو دارم می گذرونم. این اتفاق ها خیلی تاثیر گذاشت روی زندگی و من و خواسته هام از دنیا. قدر و ارزش دوست داشتن و دوست داشته شدن رو فهمیدم . بزرگ شدم . رنج کشیدم . نا مهربونی دیدم . نامردی دیدم . ولی بزرگ شدم و بلند شدم. دستای کوچیکم و به سمت نقطه نور گرفتم و پاهامو در امتداد انگشتای دستم می کشوندم. آآآآیییییییی دنیا . دنیا . دنیا . دستای کوچیکم و لمس کردی؟ دیدی از شدت غم ترک برداشته؟ دیدی داره می ترکه از نارحتی؟ اما روزهای خ